2) Alsook gaat mijn zo geliefkoosde HydroTuff lijn plaatsmaken voor de nieuwe GTHD. Het is een echte castinglijn. Je voelt echt de Donk als je op een hardere bodem ligt of alsook wanneer je op blubber terecht komt.nog een groot voordeel is dat deze lijn 20% minder rek heeft dan andere copolymeer lijnen.
3) Wanneer er een beet geforceerd werd is dit haast op het einde van de “reguliere speeltijd”, de presentatie moet scherper en het aas attractiever.
Dit deed ik Door middel van boillies in een ijscutter te malen , kleine pellets en zuiver Krillmeel aan toe te voegen en dit alles vochtig te maken met kempolie. Deze stickmix moest de karpers ,die zeer vaak onder het wateroppervlak aan zonnebaden zijn , attent maken op wat lekkers door de kleine deeltjes die zich verticaal verspreidde …
4) De – bij iedereen – geliefkoosde stekken die zich groepeerde op amper 1/3 van de put werden verlaten en ik zette me alleen op die “o zo visloze plaatsen”.
Goed gevoel
Met opgeheven hoofd en volledig herbronnen beginnen we de 5 de, of moet ik zeggen de 1ste upgrade sessie.
Doordat ik mij totaal niet meer op de hotspots wou zetten kon ik rustig en later naar het water komen.
Iedere keer hadden ze hun “topstekken” ingepalmd en lagen ze al een tijdje in wanneer ik aankwam. ik kon me moeiteloos voorstellen hoe ze bij aanvang zo vlug mogelijk hun lijnen wilden droppen naar “de pomp” toe… Manmanman wat is een jarenlange defecte zuurstofpomp nog steeds een trekpleister…
Alles werd mooi in gereedheid gebracht, ik opteerde om niet te spomben, wel om per stok telkens 5 a 6 gevulde pva sticks te droppen en dit om 2 redenen.
1) 90% van de vissers doen dit daar en geeft een enorme knal in het water.Na jaren zal dit deels een sein zijn van voedsel voor de vissen,maar ook deels een factor van gevaar.Wanneer er niet genacht kan worden weten vissen maar verdomd goed in welke periode ze vrank en vrij kunnen azen… en al zeker de oudere (lees betere)vissen.
2) Ik wou niet alleen de aandacht van mijn aanwezigheid aan de vissen kenbaar maken, maar wilde ook zonder veel geluid de andere vissers hun aandacht aanwakkeren zo dat ze zien waar ik mij juist dropte. (en dat konden ze zo onmogelijk zien en horen).
Het zal je niet verbazen welke adrenaline stoot ik kreeg, als na amper een uurtje de eerste bak op de mat lag.
Ipv blanken aan te kruisen mocht ik mij fototoestel vullen.ik voelde mij zo blij als een volwassene die in een stadscentrum een pokemon gevangen had… een ware strijd kreeg eindelijk positieve gevolgen en dat zonder dat ik mijn ellebogen moest gebruiken tussen de meute… nadat ik vingervlug ongezien een paar foto’s genomen had en hem terug in zijn habitat zette, werd de lijn weer mooi afgemeten tussen de Gardner wrappers,dit om terug op de exacte plaats te kunnen droppen.